نفس منی

             خدایا!

طاعت آدمی را از خاک به افلاک می بردو معصیت فرشته را ازافلاک به خاک می افکند اگر نگاه لطف تو باشد قطره دریا می شود

بی وفا کسی ست که تو را نشناسد

و پیشانی درپیشگاهت بر خاک نساید

اگر نعمت می بخشی شاکرمان کن

اگر به بلا می افکنی صابرمان کن

لطف تو برتر از آفتابمان می کند

لطفی کن که ذره آفتاب شود

خدایا اگر زیان کنیم از فریب وریاست

اگر سود بریم از صدق وصفاست

رحیما! توطبیبی وما دردمند

کارما زهر است عفوتوقند

                        ای چراغ راه تو خود بنمای که راه چیست؟

                        و مقصد کجاست

 

نوشته شده در ۱۳۸۸/۱٢/٢ساعت ٩:٥٤ ‎ق.ظ توسط زهره زراعتی نظرات () |


قالب وبلاگ : قالب وبلاگ